يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ، بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ، أَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ، وَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ
Okunuşu
Yâ Hayyu yâ Kayyûm, bi rahmetike esteğîs, aslih lî şe'nî küllehû, ve lâ tekilnî ilâ nefsî tarfete ayn.
Anlamı
Ey Hayy (diri olan), ey Kayyûm (her şeyi ayakta tutan)! Rahmetinle yardım dilerim. Bütün işlerimi düzelt; beni göz açıp kapayıncaya kadar bile nefsime bırakma.
Enes b. Mâlik’in (r.a.) rivayetine göre Peygamber Efendimiz (s.a.v.) kızı Hz. Fâtıma’ya “Sana tavsiye ettiğim şeyi dinlemene engel olan nedir? Sabaha ve akşama çıktığında şöyle de…” buyurarak bu duayı öğretmiştir.
“Beni nefsime bırakma”
İnsan ne kadar güçlü görünse de bir an Allah’ın yardımı çekilse hiçbir işini yürütemez. Duanın son cümlesi bu gerçeği itiraf eder. el-Hayy ve el-Kayyûm isimleri Âyetü’l-kürsî’de de birlikte geçer ve bazı âlimler ism-i a’zamın bu iki isimde olduğunu söylemiştir. Ayrıca Resûlullah’ın (s.a.v.) bir iş kendisini sıkıştırdığında “Yâ Hayyu yâ Kayyûm, bi rahmetike esteğîs” dediği de rivayet edilir (Tirmizî, Deavât).
Kaynaklar: Nesâî, es-Sünenü’l-kübrâ, Amelü’l-yevm ve’l-leyle; Hâkim, el-Müstedrek; Tirmizî, Deavât.