Fecr Suresi

وَالْفَجْرِ ١

velfecr.

Andolsun fecre.

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ٢

veleyâlin `aşr.

On geceye (Zilhicce ayının ilk on gecesine).

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ٣

veşşef`i velvetr.

Çifte ve teke.

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ٤

velleyli iẕâ yesr.

Gitmekte olan geceye.

هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ٥

hel fî ẕâlike ḳasemül liẕî ḥicr.

Nasıl, bunlarda bir akıl sahibi için yemin var değil mi?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ٦

elem tera keyfe fe`ale rabbüke bi`âd.

Görmedin mi Rabbin ne yaptı Âd kavmine?

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ٧

irame ẕâti-l`imâd.

Sütunlar sahibi İrem'e?

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ٨

elletî lem yuḫlaḳ miŝlühâ fi-lbilâd.

Ki ülkeler içinde onun benzeri yaratılmamıştı.

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ٩

veŝemûde-lleẕîne câbu-ṣṣaḫra bilvâd.

Vâdide kayaları yontan Semud kavmine?

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ١٠

vefir`avne ẕi-l'evtâd.

Kazıklar sahibi (güçlü, kuvvetli) Firavun'a?

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ١١

elleẕîne ṭagav fi-lbilâd.

Bunlar ülkelerde azmışlardı.

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ١٢

feekŝerû fîhe-lfesâd.

Oralarda çok bozgunculuk yapmışlardı.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ١٣

feṣabbe `aleyhim rabbüke sevṭa `aẕâb.

Bu yüzden Rabbin onların üstüne azap kamçısı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ١٤

inne rabbeke lebilmirṣâd.

Kuşkusuz Rabbin her an gözetlemededir.

فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ١٥

feemme-l'insânü iẕâ me-btelâhü rabbühû feekramehû vene``amehû feyeḳûlü rabbî ekramen.

Ama insan, her ne zaman Rabbi onu sınayıp da ikramda bulunur, nimet verirse, "Rabbim bana ikram etti." der.

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ١٦

veemmâ iẕâ me-btelâhü feḳadera `aleyhi rizḳahû feyeḳûlü rabbî ehânen.

Ama her ne zaman da sınayıp rızkını daraltırsa, o vakit de, "Rabbim beni zillete düşürdü." der.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ١٧

kellâ bel lâ tükrimûne-lyetîm.

Hayır hayır, doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz.

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ ١٨

velâ teḥâḍḍûne `alâ ṭa`âmi-lmiskîn.

Birbirinizi yoksulu yedirmeye teşvik etmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ١٩

vete'külûne-ttürâŝe eklel lemmâ.

Oysa mirası öyle bir yiyorsunuz ki, haramhelal gözetmeden.

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ٢٠

vetüḥibbûne-lmâle ḥubben cemmâ.

Malı öyle bir seviyorsunuz ki, yığmacasına.

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ٢١

kellâ iẕâ dükketi-l'arḍu dekken dekkâ.

Hayır hayır, yer birbiri ardınca sarsılıp dümdüz olduğu zaman,

وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ٢٢

vecâe rabbüke velmelekü ṣaffen ṣaffâ.

Rabbinin emri gelip melekler sıra sıra dizildiği zaman,

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ ٢٣

vecîe yevmeiẕim bicehenneme yevmeiẕiy yeteẕekkeru-l'insânü veennâ lehü-ẕẕikrâ.

Ki cehennem de o gün getirilmiştir. İşte o gün insan anlar. Fakat bu anlamanın ona ne yararı var?

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ٢٤

yeḳûlü yâ leytenî ḳaddemtü liḥayâtî.

"Keşke hayatım için bir şeyler yapıp gönderseydim." der.

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ٢٥

feyevmeiẕil lâ yü`aẕẕibü `aẕâbehû eḥad.

Artık o gün Allah'ın edeceği azabı kimse edemez.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ٢٦

velâ yûŝiḳu veŝâḳahû eḥad.

Onun vuracağı bağı kimse vuramaz.

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ٢٧

yâ eyyetühe-nnefsü-lmuṭmeinneh.

Ey, Rabbine, itaat edip huzura eren nefis!

ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ٢٨

irci`î ilâ rabbiki râḍiyetem merḍiyyeh.

Hem hoşnut edici, hem de hoşnut edilmiş olarak Rabbine dön.

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ٢٩

fedḫulî fî `ibâdî.

Kullarımın arasına gir.

وَادْخُلِي جَنَّتِي ٣٠

vedḫulî cennetî.

Cennetime gir.