İmâm-ı Rabbânî

Hayatı

971 (1564) yılında Hindistan’ın Sirhind şehrinde doğdu. Babasından ve Sialkot gibi ilim merkezlerinden tahsil gördü. Babür sarayında bir süre bulundu. Delhi’de Muhammed Bâkîbillâh’a intisap ederek Nakşibendî yolunda icazet aldı.

Ekber Şah’ın dinleri birleştirme iddiasındaki “Dîn-i İlâhî” uygulamalarına ve bid‘atlere karşı mektuplarıyla mücadele etti. Cihangir Şah döneminde Gwalior kalesinde bir süre hapsedildi; serbest kaldıktan sonra sarayı irşad etti. 1034 (1624) yılında Sirhind’de vefat etti.

İlmî şahsiyeti ve mücadelesi

İmâm-ı Rabbânî, şeriatın tasavvufa üstünlüğünü, sünnete sıkı bağlılığı ve Ehl-i sünnet akidesini savundu. Vahdet-i vücûd anlayışının yanlış yorumlarına karşı “vahdet-i şuhûd” yorumunu geliştirdi.

Eserleri

• Mektûbât (üç cilt, 536 mektup)
• Risâle-i Tehlîliyye
• İsbâtü’n-nübüvve
• Mebde’ ve Meâd

Mirası

Mektûbât, Hindistan’dan Osmanlı ülkesine kadar geniş bir coğrafyada okundu; Müceddidiyye kolu, Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî vasıtasıyla Anadolu’ya yayıldı.